Volwassen omgevingsmanagement

In haar winnende column voor de Landelijke Omgevingsmanagementdag 2020 stelde Angelika de Hoog dat de volgende stap voor Omgevingsmanagement een landelijk en onafhankelijk erkend register is. Een register waar omgevingsmanagers zich kunnen inschrijven, ook wel het OMN-register genoemd. Hierdoor moet de kwaliteit van het vakgebied gewaarborgd worden. Basiskennis van stakeholdermanagement, conditionering en communicatie vallen binnen deze waarborging. Wat mij betreft zit daar een stap voor, een stap waarmee de jongste telg in de IPM-rollen familie echt volwassen gaat worden. Want waarom werken omgevingsmanagers nog in Excel-bestanden of in programma’s die oorspronkelijk hele andere doeleinden hebben?

Een tekenaar en/of ontwerper hebben bijvoorbeeld Autocad. De project- en contractmanager hebben Relatics en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar van omgevingsmanagers verwachten we meer dan technische kennis, we verwachten dat zij in staat zijn de vraag achter de vraag te achterhalen en dat zij in een vroeg stadium al “naar buiten gaan” om input op te halen voor de plannen vanuit de projectomgeving. Om consensus te creëren waardoor de risico’s van het project verkleind worden en beheersbaar blijven. Daar zijn competenties voor nodig die niet standaard in de traditionele projectteams aanwezig waren. Daar is een ander type mens voor nodig, een type mens dat anders denkt en op een andere manier overzicht wil behouden. Niet op een post-it briefje, in Excel of in een “technisch” programma waarin toch voornamelijk de eindresultaten van het gehele OM-proces worden vastgelegd.

Als omgevingsmanagement echt volwassen wil worden als vakgebied of serieus genomen wordt in het projectteam, dan wordt zij ook gefaciliteerd met een werksystematiek die het gehele werkproces ondersteund. Waarbij de gebruiksvriendelijkheid ook past bij het type mens en de werkzaamheden bij het gehele proces. Waarin makkelijk verbanden gelegd kunnen worden, snel strategieën inzichtelijk worden, prioriteiten direct in beeld komen, geen onnodige tijd verloren gaat aan lijstjes adressen en bovenal: waarin stakeholdermanagement, conditionering en communicatie van A tot Z inzichtelijk, herleidbaar en te monitoren zijn.

Kortom: Omgevingsmanagement is al lang niet meer het kleine kind dat de gebruikte kleren van de oudere broer of zus wil dragen. Omgevingsmanagement verdient zijn eigen identiteit met eigen tools. Niet over 10 jaar, maar nu.

Rutger den Hartog